How precious one's life can be..
Have you ever felt that everything around you suddenly went into slow motion? Or somewhat suddenly your life flashed by your eyes? Why do these things happen when you are about to die or get involved in an accident? Is it some sort of defense mechanism of our body so we can react accordingly to the event that is about to happen? But if this is so, why do most of us freeze on the spot rather than reacting the right way? Is this some sort of defective device mechanism of our body? Or maybe it's the fear of death that causes the so called "defense mechanism" to fail... So what's the point of letting us feel these things if we cannot do anything at all? Isn't it pointless? Here you are with everything around you goes into slow motion yet you cannot do anything at all to prevent the accident.
Okei... so tagalog time naman... minsan lang ako mag-tagalog dito noh.
So, bakit naman puro ganito ang kwento ko ngayon? Ganito kasi yan... kanina nung papasok ako ng school sobrang lakas ng ulan, halos zero visibility sa sasakyan. Eh labasan ng elementary school dito samin so maraming mga bata naglalakad pauwi. Eh etong dalawang batang naglalakad sa GITNA (take note: sa GITNA) ng kalsada, tapos itong isa ay hinila ung kasama nya.. so muntik na silang masagasaan nung civic na nasa harap ko... grabe, eh sobrang lakas pa naman ng ulan nun, buti na lang ndi nadale nung civic ung dalawang bata... sobrang nakakakaba nung nakita ko ung (kahit na hindi ako ung involved)..
But the same cannot be said to the next one... nung paagdating ko kasi sa ilalim ng pureza station ng lrt, meron na hit and run na student... sobrang awa ang naramdaman ko nung pagkakita ko dun sa girl... kasi ba naman, hindi pa dinala sa morgue or somewhere.. talagang nakadisplay pa dun sa gitna ng kalsada, in full view of theuzi public, tinakpan lang ng dyaryo yung katawan tapos yun nagtraffic na silang dalawa... balita ko nga nakalipas na ang isang oras mula nung dumaan ako dun pero nandun parin ung katawan eh... grabe.. sobrang nakaka-awa talaga.. come to think of it, ano kaya mararamdaman nung magulang nun kapag may tumawag sa kanila tapos sinabi nga na nasagasaan ung anak nila? ano kaya initial reaction nila? maniniwala kaya? ndi papansinin? Eh yung mga classmates kaya niya? ano kaya reaction nila pag nalaman nila bukas na namatay na pala ang kaibigan nila. (Tapos biglang papasok ang linyang: "kasakasama ko lang siya bago yun tapos ngayon wala na siya" ....ang masasabi ko lang eh "that was then, this is now"...
Syempre dapat may personal experience din db? hehehe... ung akin naman eh technically ndi naman nag-flash ang buhay ko sa harap ko... pero nag slow motion talaga ung paligid ko nung muntik na ako mabangga sa edsa dati... ung parang humina lahat ng tunog sa paligid ko tapos nakikita ko na lahat sa paligid ko na.. basta... nag-slow motion... pero at least dahil dun nakaiwas ako sa aksidente...
How much time we spend living our lives yet how quickly it can be taken away from us....
Okei... so tagalog time naman... minsan lang ako mag-tagalog dito noh.
So, bakit naman puro ganito ang kwento ko ngayon? Ganito kasi yan... kanina nung papasok ako ng school sobrang lakas ng ulan, halos zero visibility sa sasakyan. Eh labasan ng elementary school dito samin so maraming mga bata naglalakad pauwi. Eh etong dalawang batang naglalakad sa GITNA (take note: sa GITNA) ng kalsada, tapos itong isa ay hinila ung kasama nya.. so muntik na silang masagasaan nung civic na nasa harap ko... grabe, eh sobrang lakas pa naman ng ulan nun, buti na lang ndi nadale nung civic ung dalawang bata... sobrang nakakakaba nung nakita ko ung (kahit na hindi ako ung involved)..
But the same cannot be said to the next one... nung paagdating ko kasi sa ilalim ng pureza station ng lrt, meron na hit and run na student... sobrang awa ang naramdaman ko nung pagkakita ko dun sa girl... kasi ba naman, hindi pa dinala sa morgue or somewhere.. talagang nakadisplay pa dun sa gitna ng kalsada, in full view of theuzi public, tinakpan lang ng dyaryo yung katawan tapos yun nagtraffic na silang dalawa... balita ko nga nakalipas na ang isang oras mula nung dumaan ako dun pero nandun parin ung katawan eh... grabe.. sobrang nakaka-awa talaga.. come to think of it, ano kaya mararamdaman nung magulang nun kapag may tumawag sa kanila tapos sinabi nga na nasagasaan ung anak nila? ano kaya initial reaction nila? maniniwala kaya? ndi papansinin? Eh yung mga classmates kaya niya? ano kaya reaction nila pag nalaman nila bukas na namatay na pala ang kaibigan nila. (Tapos biglang papasok ang linyang: "kasakasama ko lang siya bago yun tapos ngayon wala na siya" ....ang masasabi ko lang eh "that was then, this is now"...
Syempre dapat may personal experience din db? hehehe... ung akin naman eh technically ndi naman nag-flash ang buhay ko sa harap ko... pero nag slow motion talaga ung paligid ko nung muntik na ako mabangga sa edsa dati... ung parang humina lahat ng tunog sa paligid ko tapos nakikita ko na lahat sa paligid ko na.. basta... nag-slow motion... pero at least dahil dun nakaiwas ako sa aksidente...
How much time we spend living our lives yet how quickly it can be taken away from us....
0 Violent Reactions:
Post a Comment
<< Home